Maandag verwelkomde ik migranten, kleine sterren in mijn dagelijkse routine, die me aan mijn menselijkheid deden denken.

Ze zijn vertrokken … De kamer is verlaten maar ik kan mezelf er niet toe brengen de slaapbank op te vouwen. Ze bleven minder dan 24 uur en toch is er een leegte in het huis.

Maandag, verwelkomde ik voor het eerst migranten … Ze arriveerden in de duisternis van de nacht, en als kleine passerende sterren, hebben zij een stilletjes hun plaats gezocht.

Maandag begroette ik migranten en ironisch genoeg werd ik wakker door de zachte stem van het nieuws waar men aankondigde dat de situatie in het Maximiliaanpark onder controle is … Ik ben ondergedompeld in een volledige paradox, verontwaardiging die zich omzet in oproer maar we moeten constructief blijven.

Maandag verwelkomde ik migranten, kleine sterren in mijn dagelijkse routine, die me aan mijn menselijkheid deden denken.
Ik weet niet wat morgen voor hen zal zijn, ik hoop alleen dat ze de rust en het geluk zullen vinden die ze verdienen. Aan de andere kant, ik weet dat er voor mij morgen andere kleine sterren gebracht zullen worden.