Een heldenteam

De gebruikelijke opvangroutine: de was doen van je gasten. Deze keer zijn dat drie jonge twintigers. Toen ik deze muts zag, moest ik lachen.

Geef toe, grappig toch? Meteen daarna krijg ik echter een krop in de keel. Ook dat wordt stilaan een gewoonte. De rollercoaster aan emoties waar je door moet. Een kerel van twintig met in zijn rugzakje ... een kindermuts.

Na het dal gaat de rollercoaster weer de lucht in: ik ben zijn vorige gastgezin ongelooflijk dankbaar omdat ze hun best gedaan hebben om hem warm te kleden, met de middelen die ze hadden, de vrijwilligers, de chauffeurs, alle 43.000 personen met een gouden hart …

Ik ben iemand die voortdurend twijfelt. Ik wik en weeg en plaats overal vraagtekens bij. Maar één ding weet ik zeker: wij hebben allemaal samen de juiste weg gekozen. En we blijven ons inzetten om onze vrienden te beschermen. Tegen de kou, tegen onverdraagzaamheid en tegen onwetendheid. 30 oktober is het Werelddag van het leven. Laten we die samen vieren. Elk leven is immers evenveel waard. Dat sommigen hier anno 2018 nog aan twijfelen, is een onrecht waartegen we ons moeten blijven verzetten.

Eigenlijk is die muts van Paw Patrol perfect: we zijn een heldenteam.