Guten Tag, i miei amici!

Ik heb altijd al Italiaans en Duits willen leren: twee krachtige, maar heel verschillende talen. Toch had ik nooit gedacht dat ik mijn eerste Italiaans-Duitse les zou krijgen van een Libanese en Eritrese jongen!

Guten tag, i miei amici!

In het begin was het vooral grappig om deze jonge Afrikanen bezig te horen in het Duits, Frans, Italiaans, Zweeds of Spaans. Gaandeweg kreeg ik echter steeds meer bewondering voor de manier waarop ze hun eigen culturele identiteit loslaten om die van ons beter te leren kennen, en voor hun nieuwsgierigheid naar onze leefwijze, geloofsovertuigingen, waarden, gewoonten enz.

Ik ben homoseksueel en kom daar openlijk voor uit. Ik ben dan ook onder de indruk, niet zozeer van hun verdraagzaamheid, want dat is niet meteen mijn favoriete woord of concept, maar van hun respect voor een levenswijze die vaak heel veraf staat van de hunne.

Als ik zie hoe deze jongeren in staat zijn om zich een nieuwe cultuur, taal enz. eigen te maken, dan ben ik ervan overtuigd dat ze hun plaats zullen vinden in onze maatschappij, zolang wij hun daar de kans toe geven. De meesten willen immers maar één ding: bijleren.

Velen van hen zijn het niet eens met de huidige tendens van bepaalde regeringen om hun een uitkering te geven, maar geen werkvergunning. “To get some money without papers, just to let me sleep all day long is not what I want. I want to study, to work, to pay taxes to contribute to the country that welcomes me”, zijn woorden die ik heel vaak hoor.

Binnenkort is het een jaar dat ik, net als vele andere gastgezinnen, geconfronteerd wordt met hun dagelijkse realiteit en deel uitmaak van hun ongelooflijke migratieavontuur. Eén ding is zeker: hun avontuur is nog lang niet afgelopen, en – of we dat nu willen of niet – we varen mee in hun kielzog. Iedereen moet immers voor zichzelf beslissen of hij zich bij de situatie wil neerleggen, zich ertegen wil verzetten of zich actief wil inzetten.
Mijn engagement kan ik niemand opleggen!