Het hart van ons gezin is nu groter, een geschenk dat we nooit hadden verwacht

Een heel jaar...

Bij het lezen van andere getuigenissen over een jaar als gastgezin had ik mezelf beloofd om als het zover was, er ook een post over te schrijven.
We zijn uiteindelijk een jaar en twee weken verder. Want met de vele gasten – sommigen zijn al in het VK –, het inzamelen van kleding en mijn familie uiteraard, zijn die twee weken voorbijgevlogen.

Eerst waren er de eenmalige overnachtingen. Dan waren er die elk weekend terugkwamen, dan diegenen die drie maanden onafgebroken bleven. Ik weet niet hoe, maar sommigen hebben mijn nummer en zijn uiteraard meer dan welkom.
Er was ook een lange en noodzakelijke zomerstop.

We hebben gelachen, gezongen, gekookt. We hebben gehuild, we waren bezorgd. Er was de stress op maandagochtend, op de terugweg. Of als de stilte een tikje te lang duurde. En bovenop de vele mooie momenten was er ook het netwerk. De chauffeurs die onze gasten ophalen of terugbrengen naar het park, de geweldige organisators, de kokkinnen, de wasvrouwen, de kolibries – die immense keten van solidariteit, waardoor elke noodkreet gehoord wordt, waardoor zo vele wensen vervuld werden. Er wonen zo veel mooie mensen om ons heen. We zijn echt vereerd hen te mogen kennen.

Ik sta nog het meest versteld van wat dit alles met mijn dochters heeft gedaan. Ze verwelkomen onze gasten in het Amhaars, schakelen hun vrienden in om maaltijden te helpen uitdelen in het station en kleren en telefoons in te zamelen via de scouts, en ze vertellen op school over hun ervaringen.
Het hart van ons gezin is nog groter geworden en dat is een geschenk dat we nooit hadden verwacht. Je krijgt wat je geeft, en eigenlijk zelfs meer.

Bedankt aan iedereen om erbij te zijn, om zo veel menselijkheid en solidariteit te tonen!