Ja, ik ben vrijwilliger en ik krijg er geen geld voor, maar liefde.

Het is zover, de eerste verjaardag is een feit.
Donderdag was het precies een jaar geleden dat ik mijn deur openzette voor vier onbekenden, Afrikaanse migranten.

Ik heb zo veel te vertellen dat ik niet weet wat te schrijven. Het voorbije jaar heb ik zo veel geleerd. Over mezelf, over anderen, over samenleven, over verschillende culturen en hoe die met elkaar te verzoenen, over prioriteiten en waarden, over vertrouwen en naïviteit, over de politiek, over vriendschap en familie ...

Mijn huis is een toevluchtsoord geworden omdat sommige mensen om onduidelijke redenen niet dezelfde rechten hebben als andere. In dit toevluchtsoord kwamen al heel veel mensen over de vloer. De meesten met een zuiver hart, zoals ze ook het mijne noemen.

Vooral Afrikanen, maar ook anderen. Vooral moslims en orthodoxen, maar ook anderen ... De eerste zes maanden alleen mannen, daarna meer en meer vrouwen. Dan een hele reeks Belgen, maar echt heel veel. Zonder al die mensen die me hebben gesteund, en die hen geholpen hebben met vervoer, eten, kleren, geneesmiddelen, verzorging of gewoon een vriendelijk woord, zou dit alles niet mogelijk geweest zijn.

Mijn huis is een vrolijke haven geworden, waar je het recht hebt je helemaal af te zonderen, te lachen, te huilen (ook al is het echt ondraaglijk voor hen als ik huil), overal te dansen, allerlei gerechten uit te proberen, te knuffelen of zich te laten knuffelen door de dieren, tijd door te brengen met mijn kinderen of vrienden ‘van hier’, keer op keer mens-erger-je-niet te spelen ...

Ik ben hun grote zus geworden. Hun mama wil ik niet zijn. Eerst en vooral omdat ze allemaal een teergeliefde moeder hebben, maar ook omdat ik op hetzelfde ‘niveau’ wil staan als zij, ook al heb ik op dit moment van onze levens op materieel vlak meer dan hen.

Ik ben de grote zus geworden, de zus van wie tientallen mensen aan wie ik intussen gehecht ben, regelmatig van ver een berichtje krijgen. De zus die hun een bed en eten geeft, die hen beschouwt als echte mensen, die naar hen luistert, hen knuffelt, met wie ik gek doe tot ze niet meer bijkomen van het lachen of gewoon de zus die hen de hand schudt en begroet ...

Maar ook de zus naar wie ze hebben geluisterd, die ze emotioneel, psychisch en fysiek hebben geholpen, de zus die ze vertrouwen, voor wie ze hun leven zouden geven ...

Want weet je, ‘die mensen’ blijven er ondanks wat ze hebben meegemaakt in geloven dat de allerhoogste waarde niet geld, maar liefde is ... Donderdag vond ook het proces in Brussel plaats van elf Belgische en buitenlandse mensen zoals ik. Er kwam een advies (maar nog geen vonnis). Het doet deugd om te zien dat solidariteit nog verdedigbaar is.

Ja, ik ben vrijwilliger van het burgerplatform en ik ben daar trots op. Ik heb op een jaar tijd ongelooflijk veel bijgeleerd over organiseren, loslaten, kennis overdragen, over de oversteek, maar ook over geweld en intimidatie.
Ja, ik ben vrijwilliger, en ik krijg er geen geld voor, maar liefde.
Ja, ik denk soms dat ik een groepsopvang heb, met 8 gasten zoals deze ochtend, of 10, 12.
Ja, ik ben soms moe, kapot en wanhopig van deze wereld.
Ja, het is moeilijk, het is echt moeilijk om bijna fulltime voor onderdak te zorgen als invalide. Het is moeilijk om te weigeren hen in een gesloten centrum te bezoeken, omdat ik het emotioneel niet aankan.
Ja, het is moeilijk om te kiezen wie van mijn vrienden vanavond veilig zullen zijn, moeilijk om transport te vinden, om minimaal twee wasmachines per dag te draaien, om geld bijeen te schrapen voor de treinritten, de hogere waterrekening. Het is moeilijk om uren online te verliezen om iets te eten, kleren, gsm’s en onderdak te vinden, om advies te geven aan de nieuwe kolibries ...
Maar ik heb nog nooit zo veel liefde rondom mij gevoeld als nu!

Op deze mooie verjaardag is mijn vriend, mijn Soedanese broer F teruggekomen ‘naar huis’ met zijn beste vriend R, omdat zij een van die vier onbekende jonge mensen waren voor wie ik de nacht van 8 november 2017 mijn deur heb opengezet.

Dat moesten we wel samen vieren, ook al is het triest voor hen dat ze een jaar later nog vastzitten op enkele kilometers van hun nieuwe leven ... Die twee kennen mijn hele leven, mijn vrienden, mijn uitgebreide familie. Ze hebben al zo veel ontdekt over de Europese cultuur om zich echt te kunnen integreren. Mijn rol als gastvrouw zal vandaag niet stoppen. Ik weet niet waarom of wanneer dan wel. We zien wel, inch’Allah ... Maar het was echt een hele belangrijke verjaardag.

Bedankt aan iedereen die me in mijn (volgens sommigen extreme) keuze heeft gesteund.
Ik heb geluk met zo veel liefde rondom mij en ik geef die graag door aan iedereen die er wil!