Ik huil …. maar ik geloof dat het tranen van liefde zijn

Altijd als een van mijn gasten me vertelt dat hij aan de andere kant is aangekomen, zorgt dat bij mij voor gemengde gevoelens …

Eerst dat overweldigend verrassingseffect, waar mijn hart maar niet aan kan wennen … dat dat gevoel van immense vreugde, zo intens dat ik mijn tranen de vrije loop moet laten. Omdat ik niet de kans heb gekregen om ze beter te leren kennen, om ze te ontmoeten. Omdat ik weet dat er voor hen (en ook voor mij) eindelijk een einde komt aan een zenuwslopende tijd van bittere zorgen. Een diepe, diepe snik, omdat ik denk aan het lijden dat al deze mensen in ballingschap hebben doorgemaakt, en nog steeds doormaken. Ik besef dat ik evengoed in hun schoenen zou kunnen staan. Ik ben een mens, met een humane inborst, en ik bedenk hoe zinloos ik dit alles vind. En nog altijd stromen de tranen: over mijn wangen, maar ook vanbinnen, in het diepst van mijn ziel.

Voor ieder van hen vergiet ik tranen…

Maar ik geloof dat het tranen van liefde zijn…