Let me do a coffee for you like I could do for my mother...

Alweer een avond vol onverwachte wendingen! Eerst één, dan vier – of neen, drie: vriendin Marie-Pierre neemt er ook een. Uiteindelijk komen er vijf bij mij overnachten.

B zegt opgelucht: “Home sweet home,” wanneer hij hinkend binnenstapt (hij heeft
echt dringend een paar schoenen nodig die hem passen).
E, erg groot en erg verlegen, wil nooit storen ...
D heet eigenlijk G en verontschuldigt zich daarvoor.

Ik was bijna zijn eerste familie. Het is nu de tweede keer dat ik hem zie. “You know, I apologise to lie, but I'm always so scared that sometimes I forget that I can trust some people. It's good to know I can trust you."

Ze trekken alle drie hun schoenen en hun broek uit. Hun legging houden ze aan. De koffiebonen rollen over de vloer ... “We were hidden in coffee, we brougt some, so we can make coffee for you tomorrow!”

J en A kende ik niet, een andere vriendin heeft ze me toevertrouwd. Ze zijn volledig uitgeput, maar ruimen na het eten toch nog de keuken op. Stilletjes aan lijken ze te ontdooien ...

Ik heb er al veel ontmoet en alle ontmoetingen zijn anders, maar ze hebben toch één ding gemeen: al deze jonge mannen en vrouwen hebben nood aan warme, vriendelijke menselijkheid ...

Edit: de volgende dag. B is altijd vroeg op: “Let me do a coffee for you like I could do for my mother ...”
En dan te bedenken dat zij, die zo’n woorden uitspreken, mishandeld en achtervolgd worden, steeds opnieuw ...