Let me do a coffee for you like I could do for my mother…

Alweer een avond vol onverwachte wendingen! Eerst één, dan vier – of neen, drie: vriendin Marie-Pierre neemt er ook een. Uiteindelijk komen er vijf bij mij overnachten.

B zegt opgelucht: “Home sweet home,” wanneer hij hinkend binnenstapt (hij heeft
echt dringend een paar schoenen nodig die hem passen).
E, erg groot en erg verlegen, wil nooit storen …
D heet eigenlijk G en verontschuldigt zich daarvoor.

Ik was bijna zijn eerste familie. Het is nu de tweede keer dat ik hem zie. “You know, I apologise to lie, but I’m always so scared that sometimes I forget that I can trust some people. It’s good to know I can trust you.”

Ze trekken alle drie hun schoenen en hun broek uit. Hun legging houden ze aan. De koffiebonen rollen over de vloer … “We were hidden in coffee, we brougt some, so we can make coffee for you tomorrow!”

J en A kende ik niet, een andere vriendin heeft ze me toevertrouwd. Ze zijn volledig uitgeput, maar ruimen na het eten toch nog de keuken op. Stilletjes aan lijken ze te ontdooien …

Ik heb er al veel ontmoet en alle ontmoetingen zijn anders, maar ze hebben toch één ding gemeen: al deze jonge mannen en vrouwen hebben nood aan warme, vriendelijke menselijkheid …

Edit: de volgende dag. B is altijd vroeg op: “Let me do a coffee for you like I could do for my mother …”
En dan te bedenken dat zij, die zo’n woorden uitspreken, mishandeld en achtervolgd worden, steeds opnieuw …