Ik weet niet of de waarheid altijd uit een kindermond komt, maar menslievende woorden alvast wel.

Vanavond wil ik een bijzonder dankwoordje schrijven.

Allerliefste kinderen, bedankt om mijn geweten wakker te schudden. Het was nochtans niet zo diep ingeslapen, enkel wat ingedommeld door de alledaagse beslommeringen.
Dankzij deze bedenking van onze jongste is er opnieuw wat naastenliefde ons huis binnengeslopen:
Maël, 3 jaar: Heeft die mijnheer geen huis?
- Neen, lieverd, ik denk het niet.
- Oh, arme man, kan hij dan bij ons komen?

Een week later sta ik met mijn zevenjarige dochter in de Humanitaire Hub om ons voor te bereiden om twee mensen op te vangen.
Lucy, 7 jaar: Mama, ik zou echt niet graag zo op karton slapen. Denk je dat we geen derde persoon kunnen meenemen als we ze wat dichter bij elkaar leggen?

Twee dagen later staan we op het door jullie welgekende verzamelpunt. Uiteindelijk vertrekken we met vier vrienden …

Een van onze gasten is helaas erg ziek. Enkele omstaanders maken zich wat ongerust. Voor ik iets kan antwoorden, reageert Valentin, 10,5 jaar, vol overtuiging:
“Als er iemand ziek is, zullen we die verzorgen, punt uit. We kunnen haar in tussentijd toch moeilijk buiten laten verkommeren!”

Ik weet niet of de waarheid altijd uit een kindermond komt, maar menslievende woorden alvast wel.

Bedankt.

Jullie mama, die enorm trots is op jullie en oneindig veel van jullie houdt.