“We were hidden in coffee, we brought some so we can make coffee for you tomorrow, like we would do for our mother!”

Ik doe hun de koffie graag cadeau! — Fast backward: ongeveer een maand geleden kwamen de gasten van Coralie terug van een ‘try chance’. In haar keuken in Doornik trokken ze tot haar verbazing voor haar neus de broek uit die ze boven hun legging aanhadden en rolden er groene koffiebonen over de vloer. “We were hidden in coffee, we brought some so we can make coffee for you tomorrow, like we would do for our mother!”

Er zaten ook twee filmpjes bij deze heerlijke post van Coralie, waarin een van de gasten de ochtendlijke oogst aan het branden is in een pan en ze vervolgens op de grond in een geïmproviseerde vijzel fijnstampt.

Toen ik de filmpjes gisteravond aan mijn gebruikelijke gasten – ook uit Addis Abeba – toonde, vertelden ze me over het belang van de koffieceremonie in de Ethiopische cultuur. Ik heb nog geen voet in Afrika gezet, maar net als jullie grijp ik elke gelegenheid aan die mijn gasten me bieden om meer te weten te komen over die voor mij onbekende wereld. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld en dus stuurde ik snel deze mail: “Goeieavond Corica, verkopen jullie ook niet-gebrande koffiebonen en zo ja, hebt u er uit Ethiopië? We geven onderdak aan vluchtelingen uit het Maximiliaanpark en ze willen graag hun koffieceremonie tonen. Alvast bedankt voor uw antwoord.”

Bingo!

Toen ik gisteren in Garage-à-Manger aankwam, waar ik de schitterende wenskaarten van Elise zag, kreeg ik het volgende antwoord: “Geachte heer, we verkopen inderdaad groene koffiebonen in onze winkel in het centrum. We hebben het hele jaar door Ethiopische koffie: een Harar en een Sidamo. Momenteel heb ik ook nog wat Yirgacheffe. Uw vrienden zullen wel weten wat ik bedoel. Met vriendelijke groeten, Marie-Emérence”. En even later kreeg ik een tweede antwoord van haar collega Marie-Hélène: “Ik wil er nog aan toevoegen dat ik hun de koffie graag cadeau doe! We vinden het een schitterend idee van u!”

En hup, twintig minuten later stonden ze allebei te poseren voor de gulle vier kilo Yirgacheffe die de winkel me had geschonken. De dames drukten me op het hart iedereen te laten weten hoeveel ze ons bewonderen voor wat we doen.

Voor ik vertrok naar de bijeenkomst Justice4Mawda, boden de twee Maries me nog een tas heerlijke Guatemalaanse mokka aan, geserveerd door A***, een jonge Afghaanse vluchteling die wacht op de beslissing van Fedasil. Wat een plezier om in een land, in een stad te leven waar je elke dag op bijna elke hoek van de straat deze warme solidariteit vindt!

Bedankt Marie-Emérence, bedankt Marie-Hélène, en bedankt aan de hele beweging om het woord solidariteit, dat zo veel van zijn betekenis verloren leek te hebben, telkens weer zin en betekenis te geven.