De wereld draait door, maar wat een mooie glimlach heeft deze jongen.

Waaraan denkt deze jongen die hier voor me zit en die de pizza die ik net voor hem heb opgewarmd, met mij wil delen.

Hij is nog maar dertien (of jonger) en heeft al de halve wereld rondgereisd, geconfronteerd met de ergste gruweldaden waartoe de mens in staat is. En hij maakt me duidelijk dat het ongehoord is om alleen te eten.

We eten samen, we praten met elkaar zonder elkaar te begrijpen. Of omgekeerd, we begrijpen elkaar zonder te praten. Denkt hij dat zijn reis (zonder Europe Assistance) er nu eindelijk opzit? Ik hoop het!

Hij is al twee jaar onderweg. Op zijn leeftijd heeft hij al 7.000 km afgelegd, terwijl ik mijn kinderen op die leeftijd met moeite alleen naar Luik of Brussel liet treinen. De wereld draait door, maar wat een mooie glimlach heeft deze jongen.

Hij is nu twee weken bij ons. We tasten elkaar af. We durven te hopen dat we elkaars gevoeligheden begrijpen. We boeken in ieder geval vooruitgang.