Twintig jaar verdomme!

Op aanraden van een paar mensen deel ik hier deze tekst die ik vrijdagavond heb geschreven …

Vandaag is het zijn verjaardag. Hij wordt twintig. Hij wilde per se naar huis komen. Deels omdat hij er zin in had, deels omdat we elkaar drie weken niet gezien hebben, deels omdat hij weet dat ik dat leuk vind, en deels omdat hij moe is. We pakken mekaar eens goed vast. Ik fluister ‘happy birthday’ en we omhelzen elkaar heel heel heel hard. Hij is mijn lievelingszoon. Ik ken hem nu een jaar. Een jaar van leuke en minder leuke momenten, een heel intens jaar. Nu zien we elkaar terug en dat is goed.

En dan stort hij in. Zijn ogen worden rood en vullen zich met tranen. Hij zegt hoeveel hij om me geeft, maar ook hoe moe hij is van dit leven. Moe van al die voorbije jaren ver weg van zijn familie, moe van alles wat hij sinds zijn vertrek heeft verloren. En dan heeft hij het niet over materiële zaken, maar over alle verloren tijd, al die jaren waarin hij had moeten studeren, al die tijd die hij bij zijn liefste mama had moeten doorbrengen, zijn dromen en zijn hoop, die nachtmerries en wanhoop worden. Hij zegt me hoe graag hij terug zou willen naar waar hij vandaan komt, maar hoe onmogelijk dat is. Hij zegt me dat hij weet dat hij in geen enkel land in Europa welkom is. Hij zegt me dat hij soms denkt dat hij beter dood zou zijn omdat dit leven toch echt geen leven is. Hij zegt me dat hij voor mij kiest als vervangmama, maar dat het hem spijt, dat hij zijn kans op de weg moet blijven wagen, terwijl hij zo graag ergens zou willen settelen.

Hij kruipt weg in mijn armen, ik luister naar hem, ik streel zijn haar, ik zeg hem dat zijn leven alleen maar beter kan worden. Omdat hij een goede jongen is. Omdat hij echt wel beter verdient dan dit rotleven. Omdat hij niet aan zijn waarde mag twijfelen.

Zo blijven we een tijdje staan, hij helemaal in de put en ik oprecht begaan, ik vind het zo erg voor hem. Heel erg. Echt.

Dan komen mijn vier andere gasten aan voor het weekend. Drie meisjes en een jonge kerel. Ze komen allemaal uit hetzelfde land. Ze zijn allemaal op dezelfde manier onderweg, om hun geluk te beproeven voor een leven dat die naam waardig is. Allemaal zijn ze al vele jaren onderweg, afgewezen, slecht behandeld, misbruikt. Maar samen lachen, babbelen en zingen ze. En ook mijn lievelingszoon kan weer glimlachen. Ik begrijp niet wat ze zeggen, maar het klinkt licht en vrolijk. Ze zijn blij om samen te zijn en opgelucht om dit weekend een dak boven hun hoofd te hebben.

Zo zou hun leven er elke dag moeten uitzien. Fijne momenten beleven met vrienden en familie, zich zorgeloos en veilig voelen.

Maar ik weet dat achter hun lach en glimlach soms ogen boordevol verdriet en terneergeslagenheid schuilen, en dat is hartverscheurend.

Maar vandaag is het zijn verjaardag. Hij wordt twintig.
Twintig jaar verdomme!

En ik zou alles willen geven wat ik heb om hem een mooi leven te schenken.