Hoeveel Messenger-berichten ik niet krijg van mijn migrantenvrienden om te weten hoe het vandaag met Romane gaat …

Ik wil in deze moeilijke periode graag deze intense momenten met jullie delen.
Mijn kleine meid van negen is door een darmtorsie in het ziekenhuis beland. Ze viel bewusteloos en is echt door het oog van de naald gekropen. We waren ontzettend bang.

En wie o wie belt drie tot vier keer per dag doodongerust om te vragen hoe het met ‘la Romane’ gaat? Mijn migrantenvrienden. Het gezinnetje dat meer dan een maand bij ons heeft gelogeerd. Ze hebben het zelf nochtans erg moeilijk en zitten nog altijd in Spartaanse omstandigheden in het Klein Kasteeltje. En toch belt M. me om te zeggen dat ze amper heeft geslapen omdat ze te bezorgd is om ‘la Romane’. Ik krijg vier keer per dag voicemails – M. kan helaas niet lezen of schrijven – om te vragen hoe het nu met Romane gaat.

“Heeft ze een goede nacht gehad?” Mijn vriend T. belt ook en bedankt God telkens als haar toestand wat verbetert. Ze bidden elke dag twee keer voor mijn kleine schat. Ik ben ongelovig, maar het raakt me diep. Ik stel hen gerust. Ondanks hun slechte situatie houden ze zo veel van onze dochter en ons gezin dat ze in deze moeilijke tijden meer aan haar dan aan zichzelf denken. 

Hoeveel Messenger-berichten ik niet krijg van mijn migrantenvrienden om te weten hoe het vandaag met Romane gaat … Jullie raken me diep, vrienden. Jullie menselijkheid en goedheid zijn sterker dan wat ook. Ik hou van jullie uit het diepste van mijn hart.