We blijven onze grenzen stellen, dat moet, maar ze schuiven wel op :-D

06/02/2018:

Het is koud. Het regent. Deze ochtend hebben we beslist om het erop te wagen, om onze twijfels en angsten te laten varen. 

Vorige week waren we voor het eerst chauffeur.

Toen we bij het park aankwamen, veranderden al die woorden die we wekenlang te horen hadden gekregen – Maximiliaanpark, migranten, wachten, koude enz. – plots in ‘mensen staan rustig en gelaten buiten, hoopvol wachtend op een bed voor de nacht.’ 

We reden voorbij het park, maar ik vroeg aan Pierre om niet te stoppen, omdat ik aan het huilen was. Het enige wat ik had gezien aan het park, waren hun blikken. Ik was echt aangeslagen. Het zijn MENSEN! Mensen, verdorie, geen woorden! 

Het eerste contact met de witte jasjes (de vrijwilligers van het burgerplatform), de eerste keer wachten enz. enz. De mensen kijken glimlachend naar ons, hopend dat ze in onze wagen mogen stappen. De vrijwilligster stuurt ons zoals afgesproken vijf personen. We vertrekken, een beetje gespannen. In de auto hebben we wafels, dadels en water mee. “Hello, we go to your family, if you want something, take it.” Ik denk dat dat het enige is wat we gezegd hebben. In ruil zien we in de achteruitkijkspiegel op vijf gezichten een grote glimlach verschijnen in de duisternis. 
De gps loopt vast. We zijn aan de kaaien en zien dat agenten in burger een wagen doen stoppen. We proberen erom te lachten om niet te veel te stressen. Uiteindelijk komen we aan bij de gastgezinnen. We zijn diep geraakt door hun ontvangst. Wanneer we weer thuis zijn, moeten we deze ervaring even verwerken. We blijven een hele poos zitten. 

De dagen gaan voorbij. 

En dan, op een ochtend … Het is koud. Het regent. Deze ochtend hebben we beslist om het erop te wagen, om onze twijfels en angsten te laten varen. 

Ik ga online en zoek een chauffeur om ons die avond twee personen te brengen en een andere om hen ’s ochtends weer naar het park te brengen. Ik wil dat alles perfect geregeld is (op dat moment kon ik me absoluut niet voorstellen dat ik ooit met onvoorziene omstandigheden zou leren leven :-D).

Ik stress de hele dag. Wie zal er komen? Wat gaan we tegen elkaar zeggen? Moet ik eten maken? En hoe doen we het met de toiletten? Heb ik sardienen en eieren in huis? En wat als ze ziek zijn of schurft hebben? Is het warm genoeg in huis? En mijn dochter Célestine? 2500 vragen en geen enkel antwoord …

20 uur. De chauffeur belt. “Is het je eerste opvang? Hoeveel nachten?” Ik zeg: “Euh, ja, en maar een nacht he, en ik heb een hond. Zeg duidelijk dat ik een hond heb. Ik weet dat ze daar soms bang van zijn.”

Als ik het me goed herinner, kwam de dokter rond 21.30-22 u. aan met S. De dokter? Ja, Dr. O. Ik heb hem gisteren een bericht gestuurd om hem aan die avond te herinneren: “Eén jaar, O. Een jaar geleden heb je bij ons aangebeld. Het was onze eerste opvang.” Vandaag is hij ver van ons vandaan en heeft hij zijn kostbare sleutel voor een nieuw leven gekregen. 
Hij kwam binnen: “Bambiiiino!” En hup, de band met Célestine was gesmeed.

Uit het ene vloeit het andere voort, zoals bij veel gastgezinnen. We stellen duidelijke grenzen: we vangen enkel op vrijdag twee personen op voor één nacht, zonder verdere verbintenissen. Maar dan, ja, hoe zal ik het zeggen. We blijven onze grenzen stellen, dat moet, maar ze schuiven wel op 

F. en A. komen in ons leven. We hechten ons aan deze twee jongens. De ene is eerder verlegen. De andere doet ons huis stralen met zijn glimlach en zijn liedjes (vooral van Stromae). Ze brengen vrienden mee en zo loopt het verder: week, weekend, pauze voor de examens van Célestine. Intussen zijn we A. ‘verloren’. Hij is het Kanaal overgestoken (my sunny sonneemt zijn zonnestralen mee naar dat sombere, regenachtige land). F. gaat naar een ander netwerk van opvanggezinnen. Wij hebben het er moeilijk mee, maar het is zijn keuze. Dit opent deuren voor een andere F., die samen met E. komt, en daarna is het de beurt aan Y.

Y. is deel van ons gezin geworden. Hij is hier elk weekend. Tot hij beslist om het Belgische avontuur te wagen in plaats van het Engelse. We helpen hem daar nu bij.

Op deze eerste verjaardag vangen we niemand op. We nemen een pauze. Dat is nodig voor het evenwicht in ons gezin, maar ook voor de kwaliteit van onze opvang. Als je je deuren openzet, is het belangrijk dat je in goede omstandigheden kunt helpen. We moeten aan onszelf denken om te kunnen blijven geloven in wat we doen, om niet overmand te worden door emoties. Zo’n pauze is echter moeilijk, omdat je je gevoelens als mens niet zomaar kunt uitschakelen!

En dan zijn er nog de berichten, het Burgerplatform, de vrienden en kennissen, de berichtjes van de UK Boys, het nieuws uit de gesloten centra (onmogelijk om daar afstand van te nemen, daarvoor nemen we een pauze tijdens de pauze), de herinneringen …

1 jaar

06/02/2019