Je weet dat je vluchtelingen opvangt wanneer …

Je weet dat je vluchtelingen opvangt wanneer … 

  • je aantal FB-vrienden op een maand tijd verdubbeld is;
  • je intense emoties beleeft die je enkel kunt delen met mensen die de week voordien nog totale onbekenden waren;
  • je plots drie keer zo veel suiker, tien keer zo veel sardienen en 1000 keer zoveel harissa verbruikt;
  • je wasmachine zich nog nooit zo onmisbaar heeft gevoeld, omdat je er elke vrijdag gemeend “laat me niet in de steek” tegen zegt;
  • je naar tutorials kijkt om Afrikaanse haren te knippen, je je een kriek lacht wanneer je het in het echt doet, en je bedenkt dat haren gelukkig teruggroeien;
  • je bijna de tekst uit het hoofd kent van een hit in een taal die je helemaal niet begrijpt;
  • je ‘rare’ gerechten eet met je vingers (en je die bovendien overheerlijk vindt!) en je vaker injera dan mosselen met frieten eet;
  • je minstens een keer per week een grote zak kleren en dekens aan de ingang van je werk zet en zegt dat een vriendin (die je nog nooit hebt gezien) de zak in de loop van de dag zal komen ophalen, dank je wel!
  • je maar half slaapt omdat er nieuwe gasten zijn en je drie dagen later weer maar half slaapt omdat ze er niet meer zijn en het echt verschrikkelijk koud is!
  • je je meer dan ooit voelt leven omdat je niet wist dat er zo veel solidariteit en vrijgevigheid bestaan – wauw! – en dat dat enorm deugd doet!
  • al je waarden plots in perspectief geplaatst worden en je je hoofd niet meer op hol laat slaan door futiliteiten, maar het VITAAL is dat je tegen morgen een geblutste oude gsm vindt met een volledig gebarsten scherm (ok, ik geef toe, dit kan een beetje raar overkomen).

En op een dag weet je dat je vluchtelingen opvangt, wanneer je op je werk een telefoontje uit het VK krijgt, zoals deze ochtend voor het eerst gebeurde, en je op slag begint te lachen en te huilen tegelijk, terwijl je onverstaanbaar Engels brabbelt en niemand van je collega’s een snars begrijpt van wat er aan de hand is.

Vanavond zijn er twee hoopvolle prinsessen ver weg, maar toch heel dichtbij. Ze zullen niet meer bij ons logeren, maar in mijn hart blijven ze altijd bij ons. Ik word blij wanneer ik aan hen denk en heb zo veel bewondering voor wat ze hebben bereikt.

Bedankt aan iedereen die me op dit ongelooflijke avontuur heeft begeleid, ondersteund, op weg geholpen, gerustgesteld! Bedankt ook aan de zo kostbare chauffeurs, want zonder hen zou dit niet mogelijk zijn. Bedankt aan alle kolibries en iedereen die meehelpt aan dit fantastische Burgerplatform!

Op naar het volgende avontuur! Daï daï daï!