Haar deur staat open voor wie geen dak boven zijn hoofd heeft. Haar huis is zo vol als een ei en toch kan er altijd nog wel eentje bij als de anderen wat opschuiven.

Al één jaar. De wind uit het park heeft het kaarsje uitgeblazen, maar de vlam blijft branden. Onze eerste bezoekers kwamen laat aan, uitgeput, doorweekt, bibberend van de kou. Have you eaten? Yes. Ok, hier zijn het toilet, de douche, de kamers. Oh ja, en we hebben ook wifi. Misschien waren ze liever samen gebleven? We hebben er niet aan gedacht het hun te vragen.

De volgende ochtend. 10 uur, 11 uur, middag. Nog niemand te zien. Uiteindelijk komen ze, uitgehongerd. Hadden we gisteren gevraagd of ze nog honger hadden, zouden ze ook yes geantwoord hebben. Dat doen ze niet alleen wanneer het antwoord ja is, maar – zo ontdekken we later – ook als ze de vraag niet begrijpen, omdat ze uit beleefdheid niet neen willen antwoorden. Uit de context moet je dan afleiden wat ze bedoelen. De misverstanden leiden tot heel wat hilariteit.

Daarna kwamen er anderen uit het park. Maar het waren geen migranten meer. Ze hadden een naam. Het waren gasten. Een erg jonge, A., met een schalkse blik. Al twee jaar onderweg. Nu spreekt hij Engels en laat hij regelmatig iets van zich horen. Welke littekens zal hij overhouden aan deze ongewone reis die zijn jeugd heeft getekend? Zal hij blijven verbleken bij het horen van het woord Libië? Hij kwam vaak met M., een slimme, vrijgevige kerel die hem onder zijn vleugels had genomen. Toen hij de vrachtwagen zag wegrijden, was hij blij voor A., ook al was hij zelf moeten uitstappen. Zulke mensen bestaan. Nu blijft hij bij ons tot hij asiel kan aanvragen in België. Vermaledijd Ierland, dat de naam van zijn hoofdstad gaf aan een absurde verordening.

Sommigen waren ziek, een jonge vrouw ongewenst zwanger. Tandpijn, allerlei wonden, ook op de ziel. We vroegen advies aan bevriende dokters en tandartsen. Ze hebben ons nooit in de steek gelaten. Advocaten ook niet, die het strafrecht hadden kunnen toepassen. Mijn gezin is akkoord, raakt ook betrokken. Enkele kwatongen … niets is perfect. En dan Brugge, waar we naar het centrum gaan (niet het historische, maar het andere, waar de bezoekers de deur niet platlopen). 

We ontmoetten heel veel toegewijde, genereuze mensen die ons nog sterker hebben gemaakt. Een speciale vermelding voor Jeanne, dé Jeanne, die de vriendelijkheid van Maria en de energie van de duivel in één persoon verenigt. Net als die in het lied van Brassens, doet ze haar broodmand nooit dicht voor de talrijke gasten die er een brood, zo zoet als gebak, uitnemen. Haar deur staat open voor wie geen dak boven zijn hoofd heeft. Haar huis is zo vol als een ei en toch kan er altijd nog wel eentje bij als de anderen wat opschuiven. Wat zij op tafel tovert, stilt de honger voor altijd, alleen al door de manier waarop zij dat doet.

Er zijn er zo verschillende bij het Burgerplatform. En daarom schreef iemand als hommage aan deze vrouwen: Jeanne is de toekomst (en nog veel meer) van de migrant. Maar juist is juist, als je goed zoekt, vind je ook zo een paar Jeans.