De vrachtwagen, de controleur, de politieagent en de mevrouw aan het station …

T. heeft al in heel wat gesloten centra gezeten. Dankzij de tussenkomst van Getting the voice outen een superadvocaat werd hij donderdag vrijgelaten uit een van die centra. De volgende nacht werd hij alweer opgepakt. Lachend vertelt hij me het verhaal in een mengeling van Frans, Engels en Duits.

De politieagent die de vrachtwagen opent, lacht wanneer hij hem ziet: “Jij weer, you are crazy!”
Hij: “Ik ga gewoon naar Engeland.” We hebben goed gelachen, zegt hij, terwijl hij op zijn dijen kletst. 

Wanneer hij opnieuw aankomt in het gesloten centrum waarnaar ik net had gebeld, stelt de agent hem voor een abonnement te nemen, hilarisch! En hij mag vertrekken. 

Op de trein vraagt de controleur of hij een treinbiljet heeft. “Neen.” “Geld?” “Neen.” “Waar ga je heen?” Hij legt uit dat hij van een gesloten centrum komt en dat hij op weg is naar ‘Mama’ van zijn gastgezin. “Ok, slaap maar”, zegt hij met een grote glimlach. Hij gooit hem een kus en T. doet hetzelfde.

Voor het station vraagt een mevrouw hem waar hij heen moet. “Naar mijn gastgezin, naar Mama.” “Ok, waar woont ze?” Hij legt het uit. De dame heeft hem zonet tot hier gebracht. Hij is in de zevende hemel. “Belgium, good people.” En ik antwoord: “Misschien moet je dan maar hier blijven?”