Angst is een slechte raadgever, die ons belemmert om te leven en ons veroordeelt tot onszelf.

Het is zondagochtend. Daarnet heb ik Doucheflux-tickets uitgedeeld in het deel van het Noordstation dat ondanks alles toch nog een broze bescherming biedt aan onze vrienden. Ik tel 144 slapers en een vijftiental lege kartonnen van vroege vogels. Veel nieuwe gezichten.

Ze komen bij mij: “I am new here”, “no family”, “I come from Calais, three days no eating”, “I am hungry, no food”, “three months, never family, no sleep.”

Ik probeer het nieuwe systeem uit te leggen: gastgezinnen alleen op maandag en vrijdag, registratie in het ‘kamp’ als er plaatsen vrijkomen, de planning van voedselmama’s Myriam, Françoise R … Ik zie vermoeide gezichten, sommige gehavend en opgelapt. Ik zie verwilderde blikken en rode ogen door te veel slapeloze nachten.

Hebben ze dit echt verdiend, een slechtere behandeling dan honden en katten? Wat een onwaardig onthaal. Zijn we echt zo onmenselijk? Op de Franstalige FB-pagina zijn we met veertigduizend volgers.

We kunnen veel meer doen, en veel beter. En dus doe ik een oproep aan iedereen die onze posts elke dag leest en nog geen vluchtelingen heeft opgevangen, aan iedereen die aarzelt en twijfelt om allerlei goede of slechte redenen. Waag de sprong, ga ervoor! Doe het voor hen, maar ook voor jezelf. Je zult er geen spijt van krijgen.

Angst is altijd een slechte raadgever. Angst belemmert ons om te leven en veroordeelt ons tot onszelf. Angst staat ervaringen ‘bigger than life’ in de weg, zoals onze overburen zeggen. Zeg neen tegen de angst en grijp deze kans om intense momenten te beleven. Zo intens dat ze je leven zullen veranderen. Dit zijn geen loze woorden. Ik voel me gesterkt door iedereen die zijn deur en zijn hart al jaren, maanden, weken heeft opengezet. Ik voel in mijn nek de adem van hun woorden: “Ja, dat is het, het klopt helemaal. Ga ervoor. En als je hun de hand reikt, zullen wij jou bij de hand nemen. We zullen er zijn voor jou, en voor hen.”