Een vlechtwerk van vriendschap

Deze avond word ik opnieuw diep geraakt door een jongeman die me vertelt over zijn land, dat hij afkomstig is van nomaden die overal waar ze komen, worden afgeslacht. Over zijn vele asielaanvragen in Frankrijk, Duitsland en Nederland die allemaal werden afgewezen.

Hij probeert z’n tranen te verbergen en tegen te houden terwijl hij praat over de familieleden die hij al jaren niet meer heeft gezien. Hij eindigt elke zin met een glimlach en probeert mij (of zichzelf?) ervan te overtuigen dat het niets uitmaakt, dat dat nu eenmaal het leven is en dat hij blijft doorzetten.

Hij is nog geen twintig jaar oud. Hij lijkt zelfs amper 18 en doet me heel erg denken aan alle ‘broertjes’ die hier nu al anderhalf jaar over de vloer komen.

Ik was ontgoocheld door enkele negatieve ervaringen en had bijna besloten om geen vluchtelingen meer op te vangen. Maar vanavond word ik weer overspoeld door de eenvoud en natuurlijkheid van een ontmoeting tussen twee mensen, en weet ik weer waarom ik hou van onze multiculturele samenleving, van diversiteit en de vele vriendschappen die we opbouwen.

Vanavond ben ik in een gemengde bui.